آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

امروزه در پس‌زمینه افزایش شدید تقاضا، رشد جمعیت جهان و تاثیر فزاینده اقلیم ناپایدار، آب به یکی از گران‌بها‌ترین منابع طبیعی سیاره ما تبدیل شده است.

لو جی هیچ ایده‌ای ندارد که همسرش یک زندگی دوگانه دارد، تا اینکه روزی او را در حال ورود به یک هتل با زنی جوان می‌بیند. دنیای او فرو می‌ریزد. چند ساعت بعد، آن زن جوان زیر چرخ‌های یک خودرو جان می‌بازد. افسر پلیس مسئول پرونده باور نمی‌کند که مرگ او یک تصادف ساده بوده باشد.

مردی سگ خود را برای پیاده‌روی صبحگاهی به خیابان‌ها و کوچه‌های حومه پاریس می‌برد. هنگام بازگشت به خانه، او تصمیم می‌گیرد مسیرش را به سمت تپه‌ای خلوت ادامه دهد تا در کنار سگش بنشیند و فکر کند.

آیا می‌دانید چگونه می‌توان آب معمولی را به یک تجارت میلیارد دلاری تبدیل کرد؟ در سوئیس شرکتی وجود دارد که این هنر را به کمال رسانده است: نستله. این شرکت بر تجارت جهانی آب بطری‌شده تسلط دارد. رس گرینگر، روزنامه‌نگار سوئیسی، درباره این پدیده پول‌ساز تحقیق کرده است. نستله به بهانه اینکه این فیلم «فیلمی اشتباه در زمانی اشتباه» است، از همکاری خودداری کرد. بنابراین گرینگر راهی سفر اکتشافی شد و درباره این موضوع در ایالات متحده، نیجریه و پاکستان تحقیق کرد. سفر او به دنیای آب بطری‌شده، از طرح‌ها و استراتژی‌های قدرتمندترین شرکت مواد غذایی و نوشیدنی سیاره ما پرده برمی‌دارد.

تصاویر از کجا می‌آیند؟ این سوال نگران‌کننده و اساسی توسط فیلیپ گراندریو مطرح می‌شود، سوالی که او از همان ابتدا، از فیلم «تاریک» (۱۹۹۹) تا پرتره‌ای که اخیرا به ماسائو آداچی (۲۰۱۱) اختصاص داده، بر خود تحمیل کرده است. پس از کجا؟ شاید از اعماق پشت چشمان ما، رویاهای غیرقابل درک، شب معلق، نوید پایان یک کسوف، میان خواب و کابوس. این شروع و در واقع برنامه فیلم «صرع سفید» است. در تاریکی که به سختی با نور شکسته می‌شود، توده‌ای به جلو حرکت می‌کند: یک پشت برهنه، در نمایی دور که کاملا روی شانه‌ها متمرکز شده است.

مستندی درباره جنبش سینمایی خشونت‌آمیز «پولیزیوتسکی» ایتالیا در دهه ۱۹۷۰ که در نگاه اول به نظر می‌رسد کپی‌برداری از فیلم‌های جنایی آمریکایی مانند «هری کثیف» یا «پدرخوانده» باشند، اما در واقع به مسائل ایتالیا مانند مافیای سیسیل و تروریسم سرخ می‌پردازند. شاید حتی جالب‌تر از خود فیلم‌ها، روش‌های تولید شتاب‌زده (بازیگرانی که بدل‌کاری‌های خود را انجام می‌دادند، فیلم‌برداری مخفیانه، نبود صدای سر صحنه) و تداخل بین جنایات واقعی و جنایات سینمایی باشد.

در دنیایی در حال فروپاشی، زنی حیوانات مرده خود را جمع‌آوری کرده و با فیلم‌برداری فریم به فریم از آن‌ها، دوباره به آن‌ها زندگی می‌بخشد.

جانورنامه‌ها که در اروپای قرون وسطی بسیار محبوب بودند، کاتالوگ‌هایی از موجودات بودند که تصاویر حیوانات عجیب، دانش جانورشناسی و افسانه‌های باستانی را در خود جای می‌دادند. این مستند مانند یک کتاب تصویری سینمایی روایت می‌شود که در آن انسان‌ها و حیوانات هر دو در معرض نمایش هستند. همان‌طور که ما آن‌ها را تماشا می‌کنیم، آن‌ها نیز ما و یکدیگر را زیر نظر دارند؛ موضوعی که یادآور مفهوم هندو «دارشان» است: نگاهی متقابل که باعث تغییر در سطح هوشیاری می‌شود.

زنی که در حال بهبودی از یک اختلال خوردن است، دوباره با شخصی از گذشته‌اش روبرو می‌شود.

پرتره‌ای غیرمعمول از یک خانواده، به کارگردانی استفانی آگریچ ۳۴ ساله، دختر پیانیست‌های مشهور مارتا آگریچ و استیون کواسیویچ. این فیلم‌ساز به ویژه مادرش را در طول کنسرت‌ها و در لحظات صمیمی‌تر دنبال می‌کند و به دنبال پاسخ‌هایی است که شاید زوایای پنهان خانواده‌ای را روشن کند که همیشه در کانون توجه صحنه‌های بین‌المللی زندگی کرده‌اند؛ جایی که شادی و جنون با اشتیاقی مطلق و همه‌جانبه یعنی موسیقی در هم می‌آمیزند.