آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

نگاهی به زندگی و دوران حرفه‌ای ستاره فوتبال اسپانیا، فرناندو تورس.

این مستند نگاهی صادقانه به رابطه پر تنش و پیچیده ما با بازی‌های ویدیویی از دیدگاه گیمرها و والدین نگران آن‌ها دارد.

می‌گویند آرموگان در حالی که به بدن آنچل، خدمتکار وفادارش چسبیده است، در میان دره‌ها حرکت می‌کند و آن‌ها با هم راز کاری را به دوش می‌کشند که به قدمت خود زندگی و به ترسناکی خود مرگ است.

مادرم فوت کرده است. نام او ماریا بود. ما، فرزندانش رائول و سانتیاگو، در میان وسایل به‌جامانده از مادرم صدها عکس از پدربزرگ مادری‌مان، از رجینا (خاله بزرگمان)، از مادرم، از پدرم و دیگران پیدا می‌کنیم. من از طریق این عکس‌ها و با کمک یک دوربین قدیمی که ارثیه پدربزرگم است، در طول چندین سفر به مکان‌هایی که آن عکس‌ها در آنجا گرفته شده‌اند، تلاش می‌کنم تا حافظه‌ام و خاطرات خانواده‌ام را بازیابی کنم و مانع از فراموشی آن‌ها شوم. در نهایت، ما باید به حافظه خود و به آنچه حفظ کرده‌ایم و از دست داده‌ایم بیندیشیم.

این مستند با بررسی پرونده‌های حقوقی مختلف و پیچیدگی‌های فرآیندهای قضایی ایالت فلوریدا در رابطه با افراد زیر سن قانونی، نشان می‌دهد که تصمیمات حقوقی تا چه حد برای کودکان حساس و شکننده هستند؛ کودکانی که در نهایت بیشترین آسیب را از این احکام قضایی می‌بینند.

اساسی اوئرا، یکی از آخرین پادشاهان قوم بوبی در گینه استوایی و تهدیدی برای حکومت استعماری اسپانیا، در شرایطی مشکوک درگذشت. یک قرن بعد، پرونده دوباره باز می‌شود: یک داستان کارآگاهی فرمالیستی و کیفرخواستی علیه استعمار.

گالیسیا، شمال اسپانیا، ۲ ژانویه ۱۹۲۱. کشتی بخار «سانتا ایزابل» که با بیش از دویست مهاجر به سمت آرژانتین در حال حرکت است، در نزدیکی سواحل جزیره سالوورا غرق می‌شود. سه زن جزیره‌نشین به نام‌های ماریا، خوسفا و سیپریانا که شجاعانه با یک قایق کوچک برای نجات غرق‌شدگان به دریا زده‌اند، از سوی مقامات بدبین به عنوان قهرمان مورد تجلیل قرار می‌گیرند؛ اما لئون، یک روزنامه‌نگار آرژانتینی کنجکاو و سرسخت، شروع به پرسیدن سوالات ناخوشایندی می‌کند.

این اولین و تنها مستند بلند درباره زندگی و سینمای خورخه گرائو فقید است؛ فیلم‌سازی که بیشتر برای شاهکار کلاسیک خود در ژانر وحشت اجتماعی سیاسی یعنی «مردگان متحرک در سردخانه منچستر» (۱۹۷۴) شناخته می‌شود؛ اثری که برخی منتقدان آن را نقدی تند بر حکومت فرانکو می‌دانند، هرچند که داستان آن در یک کشور خارجی روایت می‌شود.

«شام آخر» یک تجربه سینمایی است که در یک روز واحد توسط گروهی از تکنسین‌ها و بازیگران انجام شده است که دور هم جمع شده‌اند تا یک شام دوستانه را به صورت زنده و در لحظه فیلم‌برداری کنند.

آریما داستان چهار زن و یک دختر بچه است که زندگی‌شان با ورود ناگهانی دو غریبه به هم می‌ریزد. یکی از آن‌ها از دست دیگری فراری است و مانند موجودی گریزپا و روحی با وجودی نامعلوم، در شهر پرسه می‌زند. شخصیت دیگر، مردی زخمی و مسلح است که به شیوه‌های مختلف آرامش زندگی این زنان را برهم می‌زند. تمام داستان روی مرز باریک میان واقعیت و خیال، رویا و کابوس، ترس و تمنا، و در بستری پوشیده از رمز و راز جریان دارد.