جای من اینجاست

خیلی خوب بود،بلیسیمو.

به نظرم فیلم قشنگ بود، واقعاً. فضای جنوب ایتالیا بعد از جنگ، زندگی آرام و سنتی روستا و جزئیاتی که از آن دوران نشون می‌داد، حس خوبی به فیلم می‌داد و بازی لودوویکا مارتینو در نقش زن اصلی باورپذیر بود. موضوعش هم برام مهم بود: مبارزه یک زن برای پیدا کردن جایگاه خودش در جامعه‌ای که پر از پیش‌داوری و ریاکاری بود، و دوستی‌ای که مسیر او را تغییر می‌ده. ولی نتونستم کامل باهاش همراه بشم. بعضی جاها ریتم فیلم کند می‌شد و صحنه‌هایی بیشتر از نیازشون ادامه پیدا می‌کردن. تغییرات بعضی شخصیت‌ها هم برام سریع اتفاق افتاد و پشتوانه‌ی کافی نداشت، یعنی گاهی حس نمی‌کردم دلیل تحولشون به اندازه‌ی کافی در فیلم ساخته شده. از اون طرف، فیلم خیلی زود و خیلی واضح پیامش رو می‌گه و همین باعث شد بعضی لحظات بیشتر شبیه یک درس اجتماعی به نظر برسن تا یک تجربه‌ی سینمایی زنده. برای همین، با وجود علاقه به موضوع و فضای فیلم، امتیازم ۶ از ۱۰ شد. با این حال فکر می‌کنم دیدنش ارزش داره، مخصوصاً برای کسایی که به فیلم‌های اجتماعی و تاریخی علاقه دارن و می‌خوان با یک روایت متفاوت از نقش زن در جوامع سنتی آشنا بشن. و یه نکته‌: بخش‌هایی از فیلم به روابط عاطفی بعضی شخصیت‌ها می‌پردازه که ممکنه مورد پسند همه مخاطبان نباشه. اگه نسبت به این موضوعات حساسی، بهتره قبل از تماشا این رو در نظر داشته باشی و به هشتگ‌های پایین فیلم دقت کنید.