کیک محبوب من

من دو بار در زندگیم اون پایان تلخ رو تجربه کردم ... اون قسمتهای فیلم مثه خنجر بود به قلبم ... متنفر بدم از دیدن اون صحنه های پایانی ... علت انتخاب نویسنده و کارگردان کار هر چی که بوده به شدت دقیق اون حس رو منتقل کرده ... نمی دونم شاید خودش هم صحنه روبرو شدن با عزیزی که تنش هست ولی روحش دیگه نیست رو داشته که اینقدر دقیق و درست صحنه رو بازسازی کرده ... ولی واقعا لازم بود؟ ... خیلی انتهای فیلم برای من سخت بود! امیدوارم هیچ کس با همچین صحنه ای در زندگیش مواجه نشه ولی یک دنیا قدرت می خواد که بشه تحملش کرد. فیلم روایت خوب و ساده ای داره...خوب شروع میشه ... شخصیت های ناپرداخته فیلم میان و میرن و هر کدوم یک نکته یا دیالوگ به یاد موندنی به فیلم اضافه می کنن ... بعضی جاها حتی با چیزهایی برخورد میکنیم که خیلی توی این فیلم الزامی نداشتن ولی خب ... زندگی واقعی هم قرار نیس همیشه همه چیز با دلیل باشه ... در کل فیلم خوبی بود ... تا آخراش واقعا لذت برم و در انتهاش یک دنیا زجر کشیدم ....

صحنه رقص رو بارها و بارها میشه دید و به آینده غمگین تنهایی گریست

شما فیلم با پایان خوب میخوای خودت بساز خب . اون پایان دید کارگردان و نویسنده بوده و همین پایان غمگین فیلمو قشنگ کرد. شما فیلم شاد میخوای هندی ببین

کاش پایان خوبی داشت. از دیدن فیلم لذت بردم.

ای جانم به مای مووویز...کیک محبوب من به کارگردانی مریم مقدم وبهتاش صناعی‌ها..بابازی بانو فرهادپور و اسماعیل محرابی...درود بر تیم خوب مای موویز

بسیار فیلم زیبا و احساسی و آموزنده برای افراد سالخورده که فکر میکنن که تنهایی بهتر از با هم بودن است

البته که قطعا کمدی نیست!!! میشه درام،عاشقانه،ترسناک

یک ایده عالی و داستان نسبتا خوب اما چند تا عیب بزرگ داشت. یکی اینکه در بعضی جاها واقعا شعار زده میشد و هیچ ربطی به سیر داستان نداشت (مثل گشت ارشاد و زن همسایه و ...) دیالوگ ها سطحی و کلیشه ای بودن انگار دو تا بچه 5 ساله دارن با هم صحبت میکنن. نمره من 5

فوق العاده زيبا و خوش ساخت

چه حال غریبی داره این فیلم... چقدر رئال و چقدر ریتم منطقی و دلنشین داره این اثر دم مریم مقدم گرم با این شاهکار

خیلیییییییییییییی قشنگ بود

تلخ و شیرین زندگی

حتما حتما ببینید

عالی۸

بعد از سال ها یک فیلم خوب دیدیم

یه بُغضی توی گلوم نشست که نه میشه قورتش داد نه تبدیل به اشک میشه که از دستش راحت شم... انگار زندگی همون سال 57 واسه ایرانیا تموم شد... جمله ی " خیلی کارا مونده که انجامش بدیم" برای همه شده آرزو... زندگیمون همینه.. تلخ و پر از حسرت و غم انگیز .. هممون داریم با تمام وجود هر لحظه اش رو زندگی میکنیم.. کاش، کاش حداقل آخر فیلمهامون رویایی و قشنگ تموم شه... آدمای خسته ی ایران میشینن فیلم ببینن که لحظه ای از واقعیتِ زندگی فرار کنند وگرنه همه با واقعیت تلخ گشت ارشاد و امثال خانم هاشمی و تنهاییِ آدما آشنایی کامل دارن... اگه از پایان تلخش بگذریم فیلم خیلی خوبی بود.

برای توی کوچه یا که تو خونه رقصیدن،، ، برای ترسیدن به وقت بوسیدن،،،